Piotr Ozyra (ur. 11 maja 1912 w Janowie, zm. 29 kwietnia 1942) – major pilot Wojska Polskiego i Polskich Sił Powietrznych. Dowódca dywizjonu 317.

Życiorys Syn Jana i Wiktorii z domu Filtz, miał pięcioro rodzeństwa. W 1923 ukończył szkołę powszechną w Zarzeczu, następnie uczył się w Gimnazjum im. Księcia Adama Czartoryskiego w Puławach. W 1927 wstąpił do Korpusu Kadetów nr 2 w Chełmnie, w 1931 r. zdał egzamin maturalny. Od 1931 r. uczył się w Szkole Podchorążych Lotnictwa. Ukończył ją w 1933 r. ze specjalnością obserwatora i 47. lokatą.

Otrzymał przydział do 5. pułku lotniczego, gdzie służył w 56. eskadrze towarzyszącej. W Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa przeszedł przeszkolenie pilotażowe i w 1934 r. został przeniesiony do 2. pułku lotniczego, gdzie służył w 121. eskadrze myśliwskiej. Po przeszkoleniu w Lotniczej Szkole Strzelania i Bombardowania został przeniesiony do 123. eskadry myśliwskiej. W 1936 r. został przeniesiony do 122. eskadry myśliwskiej. Brał udział w zawodach lotniczych, brał udział w Centralnych Zawodach Lotnictwa Myśliwskiego. W 1936 r. wszedł w skład reprezentacji III/1 dywizjonu myśliwskiego, która zwyciężyła w tych zawodach. Od 1938 r. służył w Szkole Pilotażu w Grudziądzu jako instruktor pilotażu. W 1939 r.