Jego prawdziwa twarz ujawnia się dopiero w finale powieści, podczas nocy dokonywania rozrachunków.

Czart W moskiewskiej rzeczywistości Korowiow odpokutowuje dawne przekleństwo, które spadło na niego za nieudaną kpinę z fundamentalnych opozycji dobra i zła, światła i ciemności. Zdaniem literaturoznawcy Igora Uriupina Bułhakow, konstruując postać Korowiowa, odwołał się do wschodniosłowiańskich wyobrażeń demonicznych. W języku prasłowiańskim słowo oznaczające „przeklętego” miało etymologiczny związek z postacią czarta (*čьrtъ, ros. чёрт), a ten z kolei łączył się z figurą błazna. W kontekście Mistrza i Małgorzaty pojęcia „czart” i „błazen” pozostają nierozłączne.

Już pierwsze pojawienie się Korowiowa na Patriarszych Prudach wywołuje instynktowną reakcję Berlioza, który na jego widok mimowolnie wykrzykuje: Uff, do diabła! (ros. Фу ты черт!). Jeszcze trafniej rozpoznaje go Bosy, którego Korowiow przechytrzył, wręczając mu łapówkę w obcej walucie: A Korowiow to diabeł! (ros. А Коровьев – он чёрт!). Nawet po utracie zmysłów i zamknięciu w klinice Strawińskiego Bosy wciąż pozostaje pod wpływem demonicznych sztuczek Korowiowa. W jego śnie pojawia się scena teatralna, w której musi publicznie przyznać się do przyjęcia łapówki.