Andrzeja Lorskiego i wstąpiła do Komunistycznej Partii Czechosłowacji.
W swoje dwudzieste czwarte urodziny, w listopadzie 1937, została uhonorowana przez szefa szpitala, dr. Tallenberga, który później zginął w akcji. W tym czasie miała cieszyć się dużą sympatią mieszkańców Benicasim, w tym dzieci z pobliskiego sierocińca. Ich serdeczność nie była zaskoczeniem – Dora, jak ją nazywano, często pełniła nocne dyżury, zastępując kolegów, a także aktywnie uczestniczyła w życiu kulturalnym i towarzyskim Czechów, Polaków oraz esperantystów. W krótkim czasie opanowała język hiszpański, organizowała i prowadziła lekcje czytania i pisania, a także regularnie odwiedzała sieroty.
Po ewakuacji z Hiszpanii do Francji w 1939 roku podjęła pracę w Eaubonne koło Paryża oraz organizowała pomoc dla byłych ochotników Brygad Międzynarodowych osadzonych w obozach internowania. Posiadając obywatelstwo czechosłowackie, mogła legalnie przebywać we Francji. Po wkroczeniu Niemców do kraju wstąpiła do ruchu oporu.