W tym czasie urodziła syna, Jozefa (1949). Wiosną 1951 miała wrócić do Polski, ponieważ jej przyszły mąż, dr Andrzej Lorski, lekarz Ambasady Polskiej w Pradze, powrócił do kraju pod koniec 1950. W lutym 1951 została jednak aresztowana, niesłusznie oskarżona o szpiegostwo. Nie przyznała się do winy i odmówiła składania zeznań obciążających innych w ramach przygotowywanych procesów.

Opuściła więzienie warunkowo w grudniu 1954, otrzymując przydział do pracy w fabryce SPOFA na stanowisku pakowaczki. 14 października 1955 sąd odmówił wznowienia postępowania w jej sprawie, a następnie odstąpił od „reszty kary” i przywrócił jej prawa obywatelskie. Po oczekiwaniu na zgodę na wyjazd do Polski podjęła pracę w Szpitalu Miejskim w Pradze.

Po powrocie do Polski w 1956 poślubiła Andrzeja Lorskiego i rozpoczęła starania o stypendium specjalizacyjne. Podjęła pracę w Klinice Chorób Wewnętrznych prof. Hartwiga w Warszawie, gdzie uzyskała tytuł specjalisty w marcu 1960. Od maja 1960 pełniła funkcję konsultanta w Poradni Przeciwgruźliczej Instytutu Gruźlicy i Chorób Płuc w Warszawie, jednocześnie pracując jako wolontariuszka na oddziale chorób wewnętrznych. W październiku 1960 została asystentem oddziału, a w 1964 – starszym asystentem.