Jan Alojzy Drabikowski (ur. 18 czerwca 1794 w Bieruniu Starym, niem. Alt Berun, zm. 21 marca/2 kwietnia 1865 w Radomiu) – polski urzędnik lokalnej administracji cywilnej w Królestwie Polskim doby konstytucyjnej i po powstaniu listopadowym. W latach 1831–1842 komisarz obwodu sandomierskiego, a w latach 1842–1857 naczelnik powiatu sandomierskiego. Od cara Rosji Mikołaja I uzyskał szlachectwo urzędnicze (1841) i własny herb Trzy Kosy (1853).

Życiorys Wczesne lata Pochodził z rodziny mieszczańskiej, obywateli bieruńskich. Był synem Józefa Drabika (ok. 1751–1823) i Jadwigi z Polaczków (ok. 1752–1808). Miał kilkoro rodzeństwa: Anzelma Józefa, Maurycego Józefa, Antoniego i Karola. Ojciec jego był organistą w kościele pw. św. Bartłomieja Apostoła w Starym Bieruniu i nauczycielem w miejscowej szkole parafialnej.

Ukończył w 1811 r. pruskie gimnazjum w Rudach Wielkich (niem. Rauden lub Groß Rauden) na Śląsku, prowadzone przez miejscowy zakon cystersów. Prawdopodobnie wówczas zmienił nazwisko Drabik na DrabikowskiZdzisław Zarzycki: Kariera lojalnego urzędnika na prowincji Królestwa Polskiego na przykładzie Jana Alojzego Drabikowskiego (1794–1865) w Sandomierzu, „Studia z Dziejów Państwa i Prawa” 2024, t. 27, s. 105–135.