W ramach obowiązków zawodowych przez ponad 8 lat organizował administrację miejską i życie gospodarcze w miastach obwodu opatowskiego.
Po upadku powstania listopadowego, od 1 października 1831 Drabikowski objął urząd komisarza obwodu sandomierskiego, a po reorganizacji administracji lokalnej w Królestwie Polskim 28 września/10 października 1842 Drabikowski pozostał nadal w Sandomierzu na stanowisku naczelnika powiatu sandomierskiego. Awans był nagrodą władz rosyjskich za pomoc jaką przysłużył się wojskom carskim w lecie 1831 przy ich przeprawie na lewy brzeg Wisły w okolicach Zawichostu. W następstwie tego czynu wojska rosyjskie zajęły całą Sandomierszczyznę i stłumiły powstanie listopadowe w sandomierskim.
Według ówczesnej hierarchii urzędniczej kariery (ros. Tabeli rang) Drabikowski od 1823 zaszeregowany był do klasy ósmej. 1 października 1831 jako komisarz obwodu sandomierskiego awansował do klasy siódmej z tytułem radcy nadwornego. Awans do piątej klasy w urzędniczej hierarchii z tytułem radcy stanu uzyskał dopiero 5 stycznia 1854 w nagrodę „za wysługę 20 lat nieskazitelnej pracy (służby) urzędniczej na stanowisku naczelnika powiatu”.