W sensie administracyjnym był to swoisty pośrednik pomiędzy różnymi organami i urzędami wojewódzkimi (gubernialnymi) a władzami miejskimi (municypalnymi), gminami wiejskimi oraz obywatelami.
Drabikowski był aktywny w wielu obszarach życia Sandomierza i powiatu sandomierskiego. Przede wszystkim dał się poznać jako sprawny dysponent środków publicznych i inspirator aktywności gospodarczej oraz propagator życia kulturalnego. Przykładowo:
zorganizował fabrykę sukna przy sandomierskim więzieniu (1836), wybudował nowy pawilon Szpitala Sióstr Miłosierdzia Św. Ducha w Sandomierzu na ok. 400 osób (1836), zlecił wybudowanie w Sandomierzu jatek rzeźniczych i wykopanie (urządzenie) w mieście kilku studni (1852), przyczynił się do pozyskania funduszów rządowych na remont mocno zaniedbanej siedziby seminarium duchownego (1843), na odrestaurowanie sandomierskiej katedry z okazji sprowadzenia do niej relikwii bł. Wincentego Kadłubka (1847) i współdziałał przy formalnym ustanowieniu honorowego patronatu (patronus civitatis episcopalis) bł. Wincentego Kadłubka nad miastem Sandomierzem i diecezją sandomierską (1847); finansował remont budynku wyższej szkole żeńskiej ss. Benedyktynek w Sandomierzu (lata 40.