Od 1948 roku pracowała w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Poznaniu, w Wydziale Kultury i Oświaty. Należała do redakcji "Kroniki Miasta Poznania". W 1951 roku została zwolniona, a z powodu swoich powiązań z Armią Krajową nie mogła znaleźć pracy w rodzinnym mieście. Wkrótce przeniosła się do Szczecina, gdzie pracowała jako kustoszka w Muzeum Pomorza Zachodniego.
W lipcu 1952 roku wyszła za Dobiesława Bielerzewskiego, z którym wróciła do Poznania. Podjęła pracę w Instytucie Technologii Drewna, gdzie kierowała biblioteką naukową. Pozostała tam do emerytury w 1979 roku.
W 1956 roku wróciła do aktywnej służby harcerskiej. Po 1989 roku objęła funkcję komendantki Środowiska Szarych Szeregów w oddziale poznańskim Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej.
Pochowana na Cmentarzu Junikowskim w Poznaniu w Kwaterze AK.
Odznaczenia i upamiętnienia Została odznaczona Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Oświęcimskim, Medalem Wojska Polskiego i Złotym Krzyżem "Za Zasługi dla ZHP" z Rozetą z Mieczami.
W 2022 roku Rada Miasta Poznania ustanowiła ją patronką ulicy na Starołęce.
Przypisy