Spółka zarządzała gęstą siatką linii podmiejskich w południowym Londynie, a także siedmioma spośród głównych dworców londyńskich (Waterloo, Victoria, London Bridge, Charing Cross, Cannon Street, Blackfriars, ).
Choć Southern Railway prowadziło zarówno przewozy pasażerskie, jak i towarowe, te ostatnie odgrywały znacznie mniejszą rolę niż w przypadku innych ówczesnych spółek kolejowych. Około 3/4 przychodów przedsiębiorstwa pochodziło z przewozu pasażerów. Poza przewozami kolejowymi spółka zarządzała także flotą statków pasażerskich, realizujących połączenia promowe na wyspę Wight, na Wyspy Normandzkie oraz do Francji. W 1936 roku przedsiębiorstwo uruchomiło pierwsze bezpośrednie połączenie kolejowe Londyn–Paryż, z wykorzystaniem promów kolejowych.
Przedsiębiorstwo realizowało szeroko zakrojony program elektryfikacji, na znacznie większą skalę niż konkurenci, wstrzymany wraz z wybuchem II wojny światowej. Do końca lat 30. XX wieku znaczna część przewozów pasażerskich, zarówno podmiejskich jak i dalekobieżnych, była realizowana z użyciem elektrycznych zespołów trakcyjnych. Region południowo-wschodni kolei brytyjskich do dzisiaj pozostaje najbardziej zelektryfikowanym w kraju.