Pozostawił po sobie dwa rodzaje obrazów: pejzaże, zazwyczaj rzeki zawierające symboliczne postaci samotnych rybaków, oraz przedstawienia bambusa. W większości są one wykonane tuszem na papierze, swobodnymi pociągnięciami pędzla. Jego obrazy były łączone z doskonałą kaligrafią; ceni się zwłaszcza jego pismo trawiaste. Ulubiony temat jego pejzaży to samotny rybak, temat będący dawną chińską alegorią, w której mądry człowiek, orientując się, że świat jest w stanie chaosu, zachowuje osobistą uczciwość, wycofując się ze społeczeństwa, by żyć jak rybacy na rzekach i jeziorach. Obrazy te charakteryzują śmiałe i swobodne pociągnięcia pędzla, niezwykle uproszczona kompozycja oraz bardzo osobisty sposób ekspresji. Podobnie jak pejzaże współczesnego mu Ni Zana, nie są one już realistycznymi reprezentacjami natury, jak to było w czasach dynastii Song, ale stają się uogólnione i coraz bardziej abstrakcyjne, jako „medium subiektywnego kwietyzmu przyjmując tony izolacji i alienacji bardziej wyraźne niż w jakimkolwiek wcześniejszym malarstwie”. Generalnie ewokują one nastrój kontemplacyjnego spokoju (pingdan), co wiąże się m.in.