Lois Marshall nawiązała bliską więź z dzieckiem, któremu nadano imię Clarence Ignatius Morrison, i zaoferowała, że je zabierze i pomoże mu znaleźć leczenie. Marshall powiedział, że "może je zatrzymać, pod warunkiem, że nie będzie się ono pałętać pod nogami". mały|Lois Marshall z mężem w Waszyngtonie Marshallowie nie mogli mieć dzieci, ale nigdy oficjalnie nie adoptowali Clarence'a, ponieważ obawiali się reakcji opinii publicznej na adopcję dziecka, którego rodzice jeszcze żyli. Zamiast tego zawarli specjalne porozumienie z jego rodzicami (Marshallowie zapewnili rodzicom Morrisona pracę w hotelu niedaleko ich domu, dzięki czemu mogli regularnie widywać dziecko). Prezydent Wilson czuł się w obowiązku uznać Clarence'a za prawowite dziecko Marshallów, co wyraził, wysyłając im krótką notkę o treści "Gratulacje dla dziecka. Wilson.". Morrison mieszkał z Marshallami do końca życia. Lois Marshall zabierała go do wielu lekarzy i robiła wszystko, by wrócił do zdrowia, ale jego stan się pogorszył i zmarł w lutym 1920, tuż przed swoimi czwartymi urodzinami.
Po zakończeniu drugiej kadencji Marshalla w 1921, Lois z mężem zamieszkała w Indianapolis, gdzie ten pracował jako prawnik.