Jedynym z największych hitów indyjskiego kina roku 1968 był film Baharon Ki Manzil, thriller w reżyserii Yakuba Hassana Rizviego z Meeną Kumari, Dharmendrą, Rehmanem i Faridą Jalal.

W latach 70. XX wieku wystąpiła m.in. w Jawab (1970) w reżyserii Ramanna, Mere Apne (1971), scenopisarskim i reżyserskim debiucie Gulzara, superhicie Dushman wyreżyserowanym przez Dulala Guhę (1971) m.in. z Rajeshem Khanną oraz Mumtaz, jak również w filmie Gomti Ke Kinare w reżyserii Saawana Kumara Taka, jego debiucie reżyserskim, który trafił do kin po śmierci Meeny Kumari jako hołd dla niej. W 1972 do kin trafił też film Pakeezah, na który pomysł zrodził się już w 1954. Meena Kumari ukończyła pracę nad produkcją mimo szybkiego pogarszania się stanu zdrowia. Film nie schodził z afiszów przez 33 tygodnie. Za rolę w Pakeezah, do którego zaprojektowała też kostiumy, pośmiertnie otrzymała – po raz dwunasty – nominację do Nagrody Filmfare. W 1973 została uhonorowana za tę rolę nagrodą specjalną od Bengal Film Journalists' Association oraz nagrodą dla najlepszej aktorki w ramach Shama-Sushma Film Awards.