W 1962 podjął nietrafną decyzję o wyjeździe do Europy. Na Starym Kontynencie przebywał trzy lata, pracując we Francji, Belgii i Holandii. W Paryżu występował m.in. ze słynnymi muzykami amerykańskimi: perkusistą Kennym Clarkiem, pianistą Kennym Drew i saksofonistą Johnnym Griffinem. Dokonywał również nagrań płytowych. Wyjazd ze Stanów Zjednoczonych jednak spowodował, że zniknął z rodzimej sceny jazzowej, kiedy jego kariera nabierała rozpędu. Po powrocie do kraju zaczął odbudowywać utraconą pozycję. Sformował i prowadził z powodzeniem kilka zespołów. Od 1966 do 1969 nagrał siedem albumów dla wytwórni Prestige. Niestety po źle ocenionym występie na Newport Jazz Festival w 1968 znów przestał być muzykiem przyciągającym uwagę słuchaczy. Na Zachodnim Wybrzeżu grany przez niego bebop z elementami bluesa wyszedł z mody, ustępując pola nowoczesnemu stylowi – cool. Ponadto rynek jazzu zaczął się kurczyć pod naporem rozlewającej się fali rocka.