Dwa lata po zniknięciu męża, nie mogąc utrzymać rodziny, Paiva wróciła do São Paulo, gdzie jej rodzice zajęli się wnukami, a ona sama podjęła studia prawnicze, które ukończyła w wieku 47 lat. W następnych latach stała się uznaną prawniczką, obrończynią praw człowieka i ważną postacią w ruchu osób walczących o uznanie zbrodni junty. Przez wiele lat prowadziła liczne kampanie, domagając się otwarcia archiwów dokumentujących zbrodnie reżimu. Za sprawą swojego zaangażowania w tej sprawie, przyczyniła się do powołania Komisji Prawdy (port. Comissão da Verdade), która zebrała 1121 zeznań podczas 80 publicznych wysłuchań w 2014 sporządziła raport dla prezydentki Dilmy Rousseff, dokumentując zbrodnie reżimu i pogwałcenia praw człowieka.
W swojej pracy zajmowała się także prawami rdzennej ludności Brazylii, walcząc o zakończenie m.in. nielegalnego przejmowania ich ziem, i stała się pionierką w dziedzinie reprezentowania interesów ludności autochtonicznej. W 1983 r. wraz z antropolożką Manuelą Carneiro da Cunhą opublikowały artykuł dotyczący walki o prawa plemienia Pataxo, który stał się wzorem postępowania dla innych plemion. W 1986 r. odegrała kluczową rolę w wyznaczeniu terytorium dla ludności Zoró, a rok później założyła pozarządową organizację Instytut Antropologii i Środowiska, broniącą autonomii rdzennej ludności.