thumb|200px|Herb Fihauser wedle opisu z dyplomu z 1626 roku w ujęciu plastycznym Tadeusza Gajla Fihauser (Viehauser) – polski herb szlachecki pochodzenia czeskiego.
Opis herbu Opis z wykorzystaniem klasycznych zasad blazonowania:
Tarcza dzielona w krzyż, w polach I i IV, czarnych, kuropatwa złota wzlatująca, na pieńku czerwonym, w polach II i III złotych, trzy kule czerwone, dwie i jedna. Klejnot nad hełmem w koronie kuropatwa na pieńku jak w godle, między dwoma rogami bawolimi, prawym czerwono-złotym, lewym czarno-złotym, gdzie na złotej części trzy kule czerwone jak w godle. Labry z prawej czarne, z lewej czerwone, podbite złotem.
Najwcześniejsze wzmianki Dyplom cesarza Ferdynanda II dla Konrada Viehauser z dnia 20 września 1626 roku, potwierdzający herb i szlachectwo. Dyplom wystawiony został w uznaniu zasług przodka, Zygmunta Viehauser i miał zatwierdzać "starożytny herb odziedziczony po przodkach". Konrad Fihauser, przybywszy do Rzeczpospolitej, miał nabyć dobra Mijaczów i jego potomkowie pisali się następnie "z Mijaczowa". Teodor Żychliński podaje informację, że w średniowieczu istniały wywodzące się z jednego gniazda dwie rodziny o nazwiskach "von Viehauser" i "von Engelke", które w herbie używały anioła z mieczem. Ten herb zmieniony został już w XIV wieku na podobny do opisywanego.