Trzy lata później ci sami poeci stworzyli kolejną słynną pieśń renga, której układaniu przewodniczył Sōgi, Yuyama sangin hyakuin, powstałą przy Gorącym Źródle Arima, w pobliżu dzisiejszego Kobe. W 1495 Sōgi otrzymał zadanie ułożenia cesarskiej antologii renga Shinsen Tsukubashū, co uważał za najwyższy z zaszczytów jakie go spotkały. Ostatnie czterdzieści lat jego życia dzieliło się na okresy pobytu w stolicy oraz wędrówek po prowincjach i zmarł podczas wspólnej z Sōchō podróży do prowincji Suruga.

Jako poeta Sōgi był konserwatystą, który opierał swoje wersy na tradycyjnej poezji waka. Jego najlepsze wersy zawierają aluzje do dworskiej literatury, której był znawcą, co dodaje im dodatkowej głębi. Bashō i inni cenili jego wersy oddające nastrój melancholii (sabi), zgodne z jego reputacją samotnego poety–wędrowca. Choć nie był tak wybitnym twórcą czystej poezji jak Shinkei, to ceni się go szczególnie za umiejętność modulowania tempa i nastroju pieśni renga, co wymagało współdziałania z innymi poetami przy łączeniu ogniw pieśni, mniej zaś za pojedyncze wersy. Pozostawił po sobie ponad dziewięćdziesiąt utworów, poza poezjami obejmujących antologie renga, dzienniki podróży oraz podręczniki tworzenia poezji.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Japońscy poeci Kategoria:Japońscy mnisi zen Kategoria:Urodzeni w 1421 Kategoria:Zmarli w 1502 Kategoria:Poeci XV wieku