Erzsébet Andics (ur. 22 czerwca 1902 w Budapeszcie, zm. 2 kwietnia 1986 tamże) – węgierska działaczka komunistyczna, historyczka, pierwsza kobieta-członkini Węgierskiej Akademii Nauk. Członkini Komitetu Centralnego Węgierskiej Partii Pracujących (1948–1956), deputowana do Tymczasowego Zgromadzenia Narodowego (1944–1945), następnie deputowana do Zgromadzenia Narodowego trzech kadencji.
Życiorys Urodziła się i wychowała w VI dzielnicy Budapesztu. W latach 1918–1919 działała w Narodowym Związku Młodych Robotników, w 1919 r. wstąpiła do Komunistycznej Partii Węgier. Brała udział w rewolucji węgierskiej 1919 r. W 1920 r. starała się bezskutecznie o przyjęcie na Uniwersytet w Budapeszcie, lecz z powodu swojej wcześniejszej działalności politycznej otrzymała odmowę. Wyjechała do Wiednia, gdzie podjęła studia w zakresie historii, równocześnie działając w podziemnych strukturach Komunistycznej Partii Węgier. W 1921 r. z polecenia partyjnego przerwała naukę i wróciła do Budapesztu, by odbudowywać struktury partii na Węgrzech. Krótko po przyjeździe została aresztowana i w 1922 r. skazana na piętnaście lat więzienia przez sąd wojskowy. W tym samym roku wyjechała do ZSRR w ramach nadal znajdujących się w Rosji. Przyjęła obywatelstwo radzieckie.