ww. 7, 14, 17, 32 i 34).
Redaktorzy polskich wydań Biblii opatrzyli Psalm 69 następującymi nagłówkami sugerującymi jego interpretację: modlitwa prześladowanego dla sprawy Bożej (Biblia poznańska), błaganie uciśnionego (Biblia Tysiąclecia), lamentacja (Biblia jerozolimska).
Podmiot wzywa Boga na pomoc, znajduje się w naprawdę rozpaczliwej sytuacji. Używa metafory wzbierającej wody, która grozi zatopieniem nieszczęśnika. Wrogowie nastają i są bardzo liczni. To, co się dzieje nazwane zostaje przez psalmistę niesprawiedliwością (w. 2–5). Następuje powtórne bezpośrednie zwrócenie się do Boga, który nie powinien zawodzić pokładających w nim ufność. Podmiot liryczny znosi hańbę i urąganie z powodu gorliwości () wobec domu Bożego (), stając się obcym nawet dla własnej rodziny. Trapiony postem i ubrany w wór (), staje się obiektem zniewag i pośmiewiska dla nikczemnych, którzy plotkują o nim i śpiewają szydercze pieśni, amatorzy sycery (; 8–13). Ponownie wzywa Bożej interwencji. Nie tracąc nadziei prosi o wybawienie z głębiny. Wzywa Boga, by zbliżył się i uwolnił go od wrogów, ufając w zbawczą wierność i ogromne miłosierdzie (;