Współpracowała ze szkołą tańca nowoczesnego Isadory Duncan, wielokrotnie fotografując tancerki na scenie i poza nią.
Máté w 1912 r. wystawiła swoje prace na Międzynarodowej Wystawie Fotografów w Stuttgarcie i zdobyła, razem z Józsefem Pécsi, złoty medal. W 1913 r. została zaproszona przez Rosikę Schwimmer do wykonania zdjęć na Siódmej Konferencji Międzynarodowego Sojuszu na rzecz Praw Wyborczych Kobiet. Działała w węgierskim ruchu feministycznym.
W 1914 roku Máté wystawiła swoje prace na wystawie Professional Photographers Society w Nowym Jorku. W tym samym roku jej mąż został powołany do służby wojskowej w I wojnie światowej. Dostał się do niewoli w grudniu 1914 r. i zmarł na tyfus 2 lutego 1915 r. w obozie jenieckim w Omsku.
Po klęsce rewolucji węgierskiej 1919 r. Máté ukryła na poddaszu swojego domu Györgyego Lukácsa, pomagając mu uniknąć aresztowania na fali białego terroru. Lukács i na polecenie Béli Kuna pozostali w Budapeszcie, by w podziemiu zreorganizować ruch komunistyczny. Zadanie to okazało się niemożliwe do zrealizowania: Ottó Korvin został aresztowany, a po jego zatrzymaniu Lukács zbiegł do Austrii. Máté pomogła również w ucieczce i innym poszukiwanym działaczom, za co została ukarana sądownie.