W 1581 pobór odbył się od 4 i 3/4 łana oraz 1/8 łana, 2 zagrodników, komornika oraz wiatraka.
W 1782 roku Bucz stanowił własność podsędka ziemskiego wschowskiego Ludwika Hersztopskiego. W roku 1841 jako właściciel wymieniany jest Emil Szołdrski.
W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W roku 1846 miejscowość wzmiankowana jako Bucz należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kosten rejencji poznańskiej. Bucz należał do okręgu śmigielskiego tego powiatu i stanowił część majątku Popowo niemieckie (niem. Deutsch Poppen), który należał wówczas do J. Szołdrskiego. Według spisu urzędowego z 1837 roku Bucz liczył 230 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 25 dymów (domostw).
W 1881 roku dobra należały do Emila Franza Waleriana Petzela, podporucznika w stanie rezerwy, a od roku 1893 do Anny Petzel z domu Meyer. W roku 1911 stanowiły współwłasność Anny Petzel i jej córek Gertrudy Stegmann z Głogowa, Charlotty Dikrberg i Anneliese Petzel. W tym samym roku dobra przeszły w ręce Jerzego Hermanna z Kłody koło Rydzyny i jego żony Marii z domu Heiving.