Wieś Buczyn istniała już w 1430 r. W Metryce Mazowieckiej odnajdujemy zapis, z którego wynika, iż szlachcice ziemi ruskiej, (czyli drohickiej) Marcin z Morszkowa i Nador z Buczyna – bracia rodzeni, sprzedali całą swoją ojcowiznę we wsi Nieckowo (dzisiaj Skarżanek na południe od Ciechanowa) w ziemi ciechanowskiej swym pozostałym braciom: Piotrowi, Dersławowi i Janowi z Nieckowa. Dziedzice Nieckowa byli herbu Ślepowron; założyli także wsie o nazwie Nieciki i Nieckowo w Ziemi Wiskiej, gdzie również byli znani z tym herbem. Także Buczyńscy z Buczyna w ziemi drohickiej byli poświadczeni z herbem Ślepowron. Nador otrzymał Buczyn najpewniej od księcia Witolda.
Kolejnych dziedziców Buczyna spotykamy dopiero w 2 poł. XV w. W 1463 r. były rozgraniczane dobra niejakiego Telaka, (czyli dzisiejsze Telaki) i Buczyńskich, niewymienionych z imienia. Z odpisu znamy dokument z roku 1464, w którym Piotr z Buczyna i jego bratankowie: Wit, Mikołaj, Bartłomiej i Stanisław dzielą się Buczynem. Być może właśnie wtedy dokonał się podział dóbr Buczyn na dwie wsie. Wspomniani bratankowie byli synami Stanisława, którego imię pojawia się ponad 50 lat później w procesie z Mikołajem Wolajewskim, którego ojciec Jan miał rzekomo przejąć część należącą do zmarłego Stanisława.