Fregattenkapitän), powierzono mu dowództwo okrętu szkolnego SMS „Moltke”. Rok później awansowany na stopnień komandora i przeniesiony na stanowisko dowódcy Akademii Marynarki. W 1903 roku stanął na czele ekspedycji do Wenezueli, którą dowodził z pokładu krążownik pancernopokładowego SMS „Vineta”. W stopniu kontradmirała, w 1905 roku, został dowódcą Inspektoratu Artylerii Marynarki Wojennej. Funkcję tę piastował do 1907 roku, kiedy powierzono mu dowództwo 2. eskadry Hochseeflotte. W latach 1910-1912 był dowódcą Bazy Marynarki Wojennej Morza Północnego. 27 stycznia 1911 roku, w dzień urodzin cesarza Wilhelma II został awansowany na stopień admirała. 6 maja 1912 roku odszedł w stan spoczynku. Do służby przywrócony po wybuchu I wojny światowej. Został wówczas dowódcą Korpusu Piechoty Marynarki z siedzibą w Brugii i powierzono mu obronę wybrzeża flamandzkiego. W trakcie pełnienia tej funkcji odznacznony został Orderem Pour le Mérite, do którego 8 stycznia 1918 roku otrzymał liście dębu. Służbę wojskową zakończył ostatecznie w 1918 roku.