Od 1966 należała do Grupy Tatrzańskiej GOPR. W latach 1969–1981 była tam zawodową ratowniczką tatrzańską i szefową służby profilaktycznej. Przez jakiś czas była jedną kobietą-ratowniczką w Tatrach. Od 1964 należała do TOPR. Uczestniczyła w ponad 30 wyprawach ratunkowych.
Od 1969 publikowała w „Wierchach” coroczną Kronikę ratowniczą Grupy Tatrzańskiej GOPR. Od 1952 wydała wiele reportaży, wspomnień i artykułów w różnych czasopismach („Turysta”, „Światowid”, „Taternik”), jak również broszurę Pod znakiem błękitnego krzyża (1975) na temat zapobiegania wypadkom górskim. W 1976 zdobyła I miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Krasomówczym Przewodników w Golubiu-Dobrzyniu. Pracowała jako dziennikarka warszawskich wydawnictw.
Od 1979 jej mężem był Roman Dąbkowski, przewodnik i goprowiec. Przyjaciele nazywali ją Kwakwą. Cierpiała na przewleką chorobę dróg oddechowych.
Została pochowana na Nowym Cmentarzu w Zakopanem (sektor B4, rząd 3, nr 23).
Odznaczenia Za zasługi dla ratownictwa w Tatrach została odznaczona Orderem Odrodzenia Polski (1999).
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1930 Kategoria:Zmarli w 2015 Kategoria:Polscy taternicy Kategoria:Pochowani na Nowym Cmentarzu w Zakopanem Kategoria:Ratownicy górscy Kategoria:Odznaczeni Orderem Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)