Chorąży Mielnicki otoczony z obu stron bronił się skutecznie dalej a dopiero po przeprowadzonym kontrataku przez II batalion 4 Pułku Piechoty Legionów. Został odbity. Sam był kontuzjowany w nogę, pomimo tego pozostaje dalej na pozycji i dnia 6 lipca 1916 r. kiedy komp.5 otrzymała rozkaz obrony odwrotu pułku zachowuje się bardzo dzielnie w końcu ranny w głowę przy kontrataku dostaje się do niewoli”https://wbh.wp.mil.pl/pdfviewer/?f=/c/scans/VM/I.482.59-5008.pdf.. Został uznany za zmarłego i wpisany na listę strathttps://jbc.bj.uj.edu.pl/Content/255462/PDF/NDIGCZAS008365_1916_007.pdf.; zdołał zbiec z niewoli i przedostać się do swojego oddziału co wzbudziło nie mały podziw.
Chorąży Mielnicki brał udział we wszystkich walkach 1 Pułku Piechoty Legionów Polskich do roku 1915. Następnie przeszedł całą kampanię 4 Pułku Piechoty Legionów. Za ten czyn został pośmiertnie odznaczony orderem Virtuti Militari.
Po awansie na porucznika został dowódcą 4 kompanii Nowogródzkiego Pułku Strzelców. W wojnie polsko-ukraińskiej brał udział w obronie Lwowa. Poległ 17 lipca 1920 roku w Dokudowiehttps://www.wbc.poznan.pl/dlibra/publication/39404/edition/56413/content..
Życie prywatne Jego żoną była Franciszka z Leszczyńskich.