Brała udział w negocjacjach, dotyczących , zawartego 15 stycznia 1975, które doprowadziło do niepodległości Angoli.

Była aktywistką oraz asystentką przewodniczącego Ludowego Ruchu Wyzwolenia Angoli, Agostinho Neto.

Działalność polityczna W 1971 została dokooptowana do komitetu centralnego Ludowego Ruchu Wyzwolenia Angoli. Pozycję tę zachowała po 2. i każdym kolejnym kongresie partii do swojej śmierci (po 6. kongresie). W 1977 roku została mianowana na stanowisko wiceministra w Ministerstwie Handlu Wewnętrznego. W latach 1978–1986 sprawowała funkcję ministra ds. społecznych (jako pierwsza kobieta na tym stanowisku w Angoli). W latach 1986–1988 była wicepremierem Angoli oraz ministrem ds. gospodarczych i społecznych. W tym czasie była uważana za tzw. „superministra”.

Od 23 października 1989 do 1990 roku sprawowała funkcję gubernatora Kabindy.

Po została deputowaną do Zgromadzenia Narodowego. W kolejnych wyborach w 2008 roku uzyskała reelekcję. Nie uzyskała reelekcji w , jako jedna z niewielu przedstawicieli partii rządzącej.

Pozostała działalność W trakcie studiów w Moskwie, wspólnie m.in. z José Eduardo dos Santosem (gitara), (wokal i kompozycja), (chórzystka), (wokal i kompozycja), była członkinią (główną wokalistką) grupy muzycznej Conjunto Nzaji.