W , namalowanej w latach 1580–1583, włoski kartograf umieścił na kartuszu nad mapą wyspy następujący napis: „Korsyka otrzymała od Natury cztery wielkie dary: swoje konie, swoje psy, swoich dumnych i odważnych ludzi oraz swoje wina, najhojniejsze, które książęta darzą najwyższym uznaniem!”. Korsykanie nie mieli trudności ze znalezieniem zatrudnienia jako żołnierze na służbie papieży, często osiągając stopnie oficerskie i wysoki status społeczny. Ci najemnicy stanowili trzon korsykańskiej milicji, która poprzedziła utworzoną w 1506 roku bardziej znaną i istniejącą do dziś Gwardię Szwajcarską. W latach 1468–1471 papież zaciągnął do służby cztery kompanie ciężkiej kawalerii, składające się z korsykańskich rycerzy. Za pontyfikatów papieży Aleksandra VI i Juliusza II (1503–1513) formacje te zostały dodatkowo wzmocnione. W 1528 roku, po klęsce marszałka w Neapolu, resztki armii francuskiej przemieszczały się na północ przez Państwo Kościelne. Wśród nich znajdowały się korsykańskie oddziały służące Francji, liczące łącznie 3000 ludzi. Sześciuset z nich zatrzymało się w Rzymie i wstąpiło na służbę papieża Klemensa VII (1523–1534).