„wolności kwater” – w niektórych przypadkach przekształciły swoje ambasady w prawdziwe garnizony wojskowe (których żołnierze mogli swobodnie nosić broń w całym mieście). Doprowadziło to do powstania w centrum Rzymu stref wolnych od prawa, gdzie przestępcy i mordercy mogli znaleźć schronienie, pozostając nietykalnymi dla wymiaru sprawiedliwości.
Papież Aleksander VII Chigi (pontyfikat 1655–1667) próbował ograniczyć te nadużycia i szybko spotkał się ze współpracą ze strony Hiszpanii oraz Świętego Cesarstwa Rzymskiego. W przeciwieństwie do nich, Ludwik XIV (panowanie 1643–1715), wrogo nastawiony do papieża, wysłał do Rzymu swojego kuzyna, , jako ambasadora nadzwyczajnego wraz ze wzmocnioną eskortą wojskową, aby antagonizować rzymski dwór i rodzinę papieską. Misja ambasadora miała na celu sabotowanie wysiłków papieża zmierzających do utworzenia antyosmańskiego sojuszu. Jeśli chodzi o kwestię „wolności kwater”, Créqui zażądał, aby papież rozszerzył ją daleko poza granice Palazzo Farnese, obejmując nią także Via Giulia, czyli trasę, którą żołnierze korsykańscy codziennie przemierzali w drodze z koszar przy Trinità dei Pellegrini do Carceri Nuove (więzienia państwowego).