W 2010 roku Michael Roland Gray dokonał rewizji całych Atracinae, wprowadzając trzeci rodzaj – Illawarra.
Wyniki filogenetycznych analiz molekularnych Marshala Hedina i innych z 2018 roku wykazały, że Atracinae stanowią grupę siostrzaną dla Actinopodidae, a z pozostałymi Hexathelidae spokrewnione są nawet dalej niż z Macrothelidae i Porrhothelidae. W związku z tym wyniesiono omawianą grupę do rangi osobnej rodziny. Linie ewolucyjne Atracidae i Actinopodidae rozeszły się według tych wyników ponad 200 mln lat temu. Z kolei wyniki analizy filogenetycznej autorstwa Stephanie F. Lorii i współpracowników z 2025 roku wskazują, że linie ewolucyjne rodzajów Atrax i Hadronyche rozdzieliły się 72 mln lat temu, w kredzie późnej.
Znaczenie medyczne Atracidae uznawane są często za najniebezpieczniejsze pod względem jadowitości pająki i jedne z najniebezpieczniejszych pod tym względem zwierząt. Odpowiedzialne są za liczne silne zatrucia jadem i co najmniej kilkanaście przypadków śmiertelnych. Najwięcej z nich przypisywanych jest gatunkowi Atrax robustus, który zaadaptował się do środowisk życia w pobliżu siedzib ludzkich. Żadnego przypadku śmiertelnego nie odnotowano jednak po wprowadzeniu w 1980 roku skutecznej antytoksyny.
Przypisy
Kategoria:Atracidae