W swojej twórczości Polańska-Hryńczuk stosowała szeroko tradycyjne wzornictwo łemkowskie. Na powierzchni pisanki artystka stosowała podziały równikowe, południkowe, a czasami jedne i drugie lub też nie stosowała żadnego podziału na pola zdobnicze. Licznie w jej pracach pojawiały się tzw. „słoneczka”, które umieszczała na biegunach lub obwodzie jajka, był to motyw zdobniczy stosowany powszechnie w Łabowej i okolicach, a znany na całej Łemkowszczyźnie. Wg artystki „słoneczka” wykonywały jej babcia i prababcia. Od swojej babki nauczyła się również wzoru „koronkowego”, delikatnego białego motywu na kolorowym tle. Oprócz odtwarzania wzorców tradycyjnych artystka opracowała własny indywidualny styl, w którym pojawiły się pisanki wielobarwne, a także motywy kwiatów, zwierząt, a nawet elementów architektury wrocławskiej. W wykonywanych przez nią pisankach nie można znaleźć dwóch identycznych sztuk.
Od 1968 r. brała udział w wielu konkursach pisankarskich, w których otrzymywała nagrody. W 1968 r. zajęła I miejsce w konkursie Muzeum Etnograficznego we Wrocławiu. W 1969 r. zdobyła I miejsce w ogólnopolskim konkursie pisanek zorganizowanym przez Muzeum Etnograficzne w Krakowie.