Obraz jest przykładem mistrzowskiej kompozycji, skupiającej uwagę widza na znajdującym się w jej szczytowym punkcie Gajomarsie, przy czym duża liczba przedstawionych postaci nie przeszkodziła malarzowi w nadaniu każdej z nich jakiegoś indywidualnego rysu. Jest to szczytowe osiągnięcie turkmeńskiego stylu z Tebrizu, przy czym pejzaż powiela wiele elementów ze Śpiącego Rostama, z bujną zielono–żółtą szatą roślinną, utkanymi kwieciem drzewami na tle złotego nieba i chińskimi chmurkami, oraz pokrytymi tu i ówdzie kępkami traw formacjami skalnymi mieniącymi się jaskrawszymi barwami i przybierającymi jeszcze bardziej fantastyczne kształty. Ta pełna szczegółów, jeśli nie wręcz zatłoczona kompozycja, posiada jednocześnie przejrzystą strukturę, jak i wyraźnie wyodrębnione poszczególne elementy. Na podstawie podobieństwa do Dworu Gajomarsa Soltanowi Mohammadowi przypisuje się również inne miniatury z Szahname szacha Tahmaspa, takie jak Uczta Sade (zobacz ilustracja) i Tahmuras pokonujący dewy (oba w Metropolitan Museum of Art) oraz Huszang zabijający białego dewa (kolekcja prywatna).