Wszystkie postaci tej miniatury łączy akt picia i jego efekt, dla Hafeza będący alegorią poetyckiego natchnienia. Pomimo wszelkich różnic z wcześniejszą grupą miniatur widać podobne potraktowanie anatomii oraz niezwykłą różnorodność postaci, zaś wpływ Behzada nie zmienia faktu, że malarz pozostał wierny palecie barw opierającej się na kilku podstawowych kolorach, niebieskim, czerwonym, żółtym i zielonym, charakterystycznej dla szkoły turkmeńskiej. Kontrast z miniaturami sporządzonymi dla tego samego rękopisu przez wywodzącego się z Heratu Szejchzade, który hołduje stonowanej, subtelnej kolorystyce, jest aż nadto widoczny.
Ostatni królewski rękopis z którym związane jest imię Soltana Mohammada to kopia Chamsy Nezamiego sporządzona w latach 1539–1543. Na jedenastu z jej czternastu miniatur bibliotekarz dodał adnotacje, łączące je z konkretnymi artystami, przy czym dwie, Bahram polujący na lwa oraz Chosrow spotyka kąpiącą się Szirin (zobacz ilustracja), zostały przypisane Soltanowi Mohammadowi. Są to dwie bardziej staromodne miniatury z tego rękopisu, „ale nie o jakości sugerującej artystę Hafeza Sama Mirzy”. Twarz Szirin ma bardziej zindywidualizowany charakter niż ma to zazwyczaj miejsce w tym manuskrypcie, lub w ogóle w przypadku twarzy kobiet, przy czym ma ona rysy mongoloidalne.