Do tej liczby dodawane jest maksymalnie ośmiu dodatkowych posłów wyznaczonych przez komisję wyborczą. Wybierani są oni spośród tzw. „najlepszych przegranych”, którzy uzyskali najlepsze wyniki wśród kandydatów, którym nie udało się zostać wybranymi w głosowaniu powszechnym. Nominacje te mają na celu skorygowanie ewentualnego braku reprezentacji różnych grup etnicznych w kraju, przy jednoczesnym utrzymaniu przewodnictwa partii, która zajęła pierwsze miejsce w głosowaniu.

W ramach obsadzania miejsc dla „najlepszych przegranych” społeczność podzielono na cztery grupy, na podstawie spisu powszechnego z 1972 roku: Hindusów, Muzułmanów, Chińczyków oraz tzw. ogół populacji. Ta ostatnia grupa składa się w większości z ludności kreolskiej pochodzenia afrykańskiego oraz francuskiego i zgodnie z konstytucją zrzesza każdego wyborcę, który „ze względu na swój styl życia” nie może być uznany za należącego do jednej z trzech poprzednich społeczności. Wszyscy kandydaci muszą przy składaniu aplikacji zadeklarować, że są członkami jednej z tych czterech społeczności.