W wieku ok. 30 lat nauczył się malować. Tworzył techniką akwareliKunczyńska-Iracka 1979, s. 212 na tekturze lub papierzeLorenc 2012, s. 139, głównie obrazy religijne, ale też przedstawiające zbójcówKunczyńska-Iracka 1979, s. 212. Wykonywał także karty do gry dla miejscowej ludnościLorenc 2012, s. 139. Zdaniem Anny Kunczyńskiej-Irackiej był jednym z najwybitniejszych polskich malarzy ludowych, a jego twórczość można tez zaliczyć do nurtu sztuki naiwnejKunczyńska-Iracka 1979, s. 212. Po raz pierwszy na talent Janeczki zwrócił uwagę w połowie lat 30. XX w. Tadeusz SewerynLorenc 2012, s. 138 i wraz ze Stanisławem Szczotką wspomagał go finansowo przez zakup materiałów malarskich. Dorobek artysty prezentowany był pośmiertnie na licznych krajowych oraz zagranicznych wystawach sztuki ludowej, w tym Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie w 1965Kunczyńska-Iracka 1979, s. 212Lorenc 2012, s. 140. O twórczości artysty pisali m.in. Roman Reinfuss (w: "Malarstwo ludowe", 1962) przyrównując jego dzieła do dorobku Nikifora, i Mariusz Lorenc w 2012Lorenc 2012, s. 137-141.

Obrazy Janeczki znajdują się w zbiorach krakowskiego Muzeum Etnograficznego, Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie oraz Muzeum Miejskiego w ŻywcuKunczyńska-Iracka 1979, s.