Miniatury te należą do najbardziej romantycznych przykładów perskiej ilustracji książkowej i różnią się wyraźnie od stylu miniatur we wcześniejszej Wielkiej Mongolskiej Szahname, z jej dużymi postaciami, emocjonalnością i dramatyzmem. Przedstawiony tu świat to rzeczywistość ciągłego trwania w liryzmie, w którym „kwiaty zawsze rozkwitają i ptaki zawsze śpiewają”. Homaj opuszczający komnatę Homajun jest arcydziełem koloru, kompozycji i szczegółu, ale również ludzkiego współczucia. Postaci są stosunkowo niewielkie w porównaniu do całości sceny, która jest zdominowana przez czerwień. Lewa część kompozycji przedstawia komnatę w kwaterach kobiecych: Homajun nieśmiało zasłania twarz rękawem, gdy pokazuje się jej poślubne prześcieradło. W prawej części kompozycji, która jest węższa, ale implikuje większą głębię, Homaj podąża w kierunku kwater męskich, by odebrać gratulacje z powodu skonsumowania małżeństwa. Bogate detale obejmują płytki okładzinowe, kobierce, świeczniki z abażurami i celadonowy dzban.