Jako neoprezbiter został skierowany przez przełożonych do konwentu w Osiecznej. W roku akademickim 1938–1939 rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W sposób szczególny związał się z osobą profesora Zbigniewa Pronaszko, przyjmując od niego założenia koloryzmu. Po wybuchu II wojny światowej kontynuował naukę w niemieckiej Szkole Sztuk Zdobniczych (). W tym okresie pasją o. Lewandowicza było kajakarstwo na Wiśle. Przebywając w Warszawie, został aresztowany i osadzony w Pawiaku. Podczas uwięzienie służył posługą sakramentalną uwięzionym, dzięki znajomości z niektórymi strażnikami pochodzącymi z Wronek.
Po wojnie o. Lewandowicz ukończył z wyróżnieniem Akademię Krakowską, uzyskując magisterium sztuk pięknych w 1947 roku. Zachorował na żółtaczkę. Następnie przebywał we wspólnotach swojej prowincji w klasztorach: Poznań, Kobylin, Jarocin, Wronki, Pakość. W latach 1957–1965 był gwardianem w klasztorze w Pakości. Od 1971 roku był członkiem wspólnoty w Poznaniu, gdzie mieszkał do końca życia. O. Lewandowicz zmarł 1 stycznia 1997 roku w Poznaniu. Został pochowany na Cmentarzu Miłostowo.