na spodzie wspomnianej goleni występuje pojedyncza apofiza (ostroga).
Opistosoma (odwłok) ma wyraźny wzór barwny na wierzchu i spodzie. Dysponuje sześcioma kądziołkami przędnymi. Kądziołki przednio-boczne są dwuczłonowe, nie szersze niż tylno-środkowe.
Genitalia samicy zawierają dwie spermateki, każda w postaci rozwidlonego płata. Nogogłaszczki samca miewają bulbus gruszkowaty lub zaopatrzone w szeroki guzek. Embolus jest wydłużony. Nie występuje apofiza paraemboliczna.
Ekologia i występowanie Pająki te zasiedlają głównie dno lasów deszczowych. Wytwarzają z przędzy rurkowate oprzędy umieszczone w szczelinach gleby, u podstawy pni, pod kłodami, kamieniami i korą drzew.
Przedstawiciele rodzaju występują tylko na południowym wschodzie Australii – wszystkie gatunki są endemitami Nowej Południowej Walii.
Taksonomia i ewolucja Kladogram Hexathelidae wg Hedina i innych (2018) Takson ten wprowadzony został w 1978 roku przez Roberta J. Ravena na łamach „Australian Journal of Zoology”. Gatunkiem typowym wyznaczono Hexathele terraereginae, opisane dwa lata wcześniej przez tego samego autora. Nazwę rodzajową nadano na cześć arachnolog Barbary York Main. Rodzaj początkowo zdefiniowany został szeroko i podzielny na kilka grup gatunków.