Jan Koroński (ur. 8 czerwca 1959 w Nowym Sączu) – polski matematyk, profesor Politechniki Krakowskiej, doktor habilitowany specjalizujący się w teorii równań różniczkowych zwyczajnych i cząstkowych oraz w historii matematyki. W rodzinnym Nowym Sączu ukończył Szkołę Podstawową nr 16, a następnie Technikum Kolejowe.
Życiorys Studia matematyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim ukończył w 1984, uzyskując dyplom magistra matematyki (promotor: Antoni Leon Dawidowicz). W latach 1984–1986 pracował w Instytucie Matematyki UJ, kontynuując jednocześnie do 1986 roku studia astronomiczne w Instytucie Astronomii UJ. Od 1986 r. rozpoczął pracę w Instytucie Matematyki Politechniki Krakowskiej, a w 1990 roku uzyskał stopień doktora nauk matematycznych na podstawie rozprawy Poliparaboliczne problemy początkowo-brzegowe obronionej przed Radą Naukową Instytutu Matematyki Politechniki Poznańskiej (promotor: Jerzy Albrycht). W roku ak. 1999/2000 pełnił obowiązki kierownika Zakładu Analizy Matematycznej w IM PK. Habilitację uzyskał w 2018 roku na podstawie monografii: Równania różniczkowe zwyczajne i cząstkowe w publikacjach matematyków polskich do I wojny światowej na tle rozwoju teorii równań różniczkowych w świecie w Instytucie Historii Nauki PAN w Warszawie.