Kolory pomagały również w ustaleniu, kto dowodzi w czasie zamieszania związanego z walką.

Młodzi mężczyźni nosili przy sobie małą ozdobną igqokę podczas zalotów, aby podkreślić swoją godność i męskość. W rytuałach związanych z ceremoniami Nomkhubulwana młode dziewczęta w odwróconych rolach przejmowały obowiązki swoich braci jako pasterki. Przez krótki czas nosiły kije i tarcze, pasły bydło i przyjmowały władzę, jaką miała implikować tarcza.

Modelacja Tarcze Nguni były wykonywane przez rzemieślników, którzy znali się na kolorach przypisanych pułkom. Ich produkcja przez specjalistów była prawdopodobnie późniejszym trendem, ponieważ zauważono, że każdy mężczyzna ludu Xhosa w wieku poborowym musiał wykonać własną tarczę, którą następnie przekazywał wodzowi do przechowania w specjalnej chacie. Czasami skórę obrabiano i zakopywano na kilka dni lub wieszano ją na słońcu, aby wyschła. Następnie używano okrągłego kamienia, co ją hartowało, zanim przycięto ją do odpowiedniego kształtu. Do wykonania tarczy wojennej potrzebna była większość skóry wołowej, a z resztek można było wykonać ozdobne tarcze lub inne surowe wyroby skórzane.