W 1890 roku awansowany do stopnia pułkownika. W 1898 roku został dowódcą 4. Brygady Kawalerii Gwardii w stopniu generała majora. W latach 1897-1901 roku pełnił funkcję dowódcy 29. Dywizji Piechoty, otrzymując w tym czasie awans na stopień generała porucznika. W 1901 roku został mianowany dowódcą VII Korpusu Armii, a rok później otrzymał stopień generał kawalerii. Funkcję tę pełnił do 12 grudnia 1907 roku, kiedy na własną prośbę został przeniesiony w stan spoczynku. 24 stycznia 1912 roku cesarz Wilhelm II nadał mu godność Freiherr i mianował honorowym dowódcą gwardii przybocznej. Po wybuchu I wojny światowej przywrócony do aktywnej służby wojskowej, jako zastępca dowódcy VII Korpusu Armii. 2 grudnia 1914 roku został awansowany na stopień generała pułkownika i zastąpił feldmarszałka Colmara von der Goltza na stanowisku gubernatora generalnego okupowanej Belgii. Z powodów zdrowotnych, 1917 roku zrezygnował z pełnionej funkcji. Zmarł w Brukseli w wieku 73 lat.
Odznaczenia Odznaczenia gen.