W 1688 roku, bez jego wiedzy i wbrew jego woli, został mianowany biskupem Trondheim. Po konsekracji w lutym 1689 roku otrzymał doktorat z teologii i tytuł rzeczywistego radcy sprawiedliwości. Jego rządy były burzliwe. Z jego inicjatywy przeprowadzono reformy finansowe w kościele norweskim, co przyniosło mu wielu wrogów, w tym następcę gubernatora prowincji Ivera von Ahnena.
W czasie jego posługi Trondheim doświadczyło wielu trudności, w tym wielkiego pożaru w 1708 roku oraz oblężenia przez wojska szwedzkie w 1718 roku podczas Wielkiej Wojny Północnej. Brał udział w licznych sporach sądowych – co najmniej w 17 sprawach, w których był stroną, a sześć trafiło do Sądu Najwyższego Norwegii.
Prowadził intensywną działalność duszpasterską i wizytacyjną, zwłaszcza w północnej Norwegii i Laponii. Krytykował misję wśród Saamów prowadzoną przez Thomasa von Westena, co doprowadziło do konfliktu i osłabienia jego pozycji na dworze. W 1726 roku na polecenie króla skonfiskowano jego dochody, a on sam został zatrzymany w Kopenhadze. W 1729 roku odzyskał łaski dworu i wrócił do Trondheim.
W życiu prywatnym doświadczał wielu strat – jego dom spłonął w 1699 roku, a Bakke gård, którą odbudował, został spalony podczas oblężenia Trondheim w 1718 roku.