Po tym, jak Turcja wyszła wzmocniona z wojny krymskiej, a jej przedstawiciel na konferencji pokojowej w Paryżu w 1856 r. ogłosił Czarnogórę częścią Imperium Osmańskiego, czarnogórski książę Daniel I w odpowiedzi zgłosił roszczenia do części Albanii i Hercegowiny, zaczął ustanawiać tam swoją administrację, pobierać podatki i atakować osady muzułmańskie. Plemiona południowej i wschodniej Hercegowiny uznały rządy Daniela, sprzeciwiły się tureckim żądaniom podatkowym i ponownie powstały w latach 1857—1858 pod przywództwem Vukalovicia. Wspólnie z Czarnogórcami powstańcy rozgromili turecką ekspedycję karną pod Grahovacem 1 maja 1858 r.
Mianowany przez Daniela wojewodą, Vukalović rozpoczął oczyszczanie południowo-wschodniej Hercegowiny z Turków i ustanawianie autonomicznej administracji. Jednakże tylko niewielka część terytorium Hercegowiny stała się częścią niepodległego państwa czarnogórskiego, które zostało uznane przez Turków na wniosek wielkich mocarstw, zwłaszcza Francji. Luka Vukalović kontynuował powstanie, chcąc rozszerzyć je na całe Bałkany, co nieuchronnie wywołało niezadowolenie i sprzeciw Austrii. W 1861 r. bunt, podsycany w szczególności przez francuskiego konsula , osiągnął kolejny punkt kulminacyjny po tym, jak Omerowi Paszy nie udało się przekonać Vukalovicia do ustąpienia.