Nikołajewska Szkoła Inżynieryjna (w literaturze spotykana nazwa Nikołajewska Szkoła Inżynierii; ros. Николаевское инженерное училище) – rosyjska instytucja edukacyjna, istniejąca w Petersburgu, której ukończenie dawało absolwentom wykształcenie średnie specjalne (wojskowe - chorąży inżynierii)Военные училища (1798-1919); w: Путеводители по российским архивам, 2021.

Historia szkoły Głównej Szkole Inżynierii w Petersburgu w dniu 21 lutego 1855 nadano nazwę Nikołajewska, a wydział oficerski szkoły przekształcono w samodzielną Nikołajewską Akademię Inżynieryjną. Szkoła zaczęła kształcić wyłącznie młodszych oficerów wojsk inżynieryjnych. Po ukończeniu trzyletniego kursu absolwenci otrzymywali stopień chorążego inżyniera ze średnim wykształceniem ogólnym i wojskowym (od 1884 podporucznika inżyniera).

Wśród nauczycieli szkoły był Dmitrij Mendelejew (chemia). W 1857 roku czasopismo „Engineering Notes” przemianowano na „Engineering Journal” i było wydawane wspólnie przez szkołę i akademię. W 1863 szkoła ponownie połączyła się na pewien czas z Akademią Inżynieryjną. Generał dywizji Szuljaczenko, stacjonujący w szkole, zajmował się badaniami nad właściwościami i klasyfikacją materiałów wybuchowych. Akademik Jacobi zajmował się badaniami nad elektryczną metodą strzałową. P. Jabłoczkow pracował nad stworzeniem lampy łukowej.