Barbara Maria Łazarewicz (ur. 4 grudnia 1900 w Rakoniewicach, zm. 10 listopada 1924 w Poznaniu) - działaczka harcerska, Komendantka Chorągwi Wielkopolskiej Harcerek ZHP (1923). Sanitariuszka podczas powstania wielkopolskiego i wojny polsko-bolszewickiej.
Wczesne dzieciństwo i młodość Przyszła na świat jako piąte dziecko lekarza poznańskiego Stanisława Łazarewicza i Klaudii z d. Sobieskiej. Uczęszczała do polskiego przedszkola P. Pufke w Poznaniu, zaś w wieku 7 lat została pensjonariuszką na prywatnej pensji P. Warnke w Poznaniu. Następnie w latach 1912-1914 uczyła się w liceum P. Knothe w Poznaniu, które przygotowywało do podjęcia nauki w Żeńskim Gimnazjum Państwowym, co umożliwiało zdanie egzaminu dojrzałości. Jednocześnie w 1913 roku dołączyła do Drużyny Harcerskiej im. Emilii Plater.
Okres I wojny światowej (1914-1918) i powstania wielkopolskiego (1918-1919) Podczas I wojny światowej, Barbara Łazarewicz pozostawała w Poznaniu pod opieką rodziny. W tym okresie szczególnie mocno poświęciła się działalności harcerskiej. Działała również w kółkach patriotycznych, nauczając młodzież języka polskiego i historii polskiej. W momencie wybuchu powstania wielkopolskiego, zgłosiła się dobrowolnie do Kierownictwa Powstania, tym samym zostając kurierką.