Opracowana przez niego część polsko-niemiecka ukazała się w Poznaniu w roku 1936.

Słownictwem technicznym zajmował się również jako członek organizacji technicznych, np. Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie i Krakowskiego Towarzystwa Technicznego (od 1905 r.). Był przewodniczącym Komisji Słownikowej tego Towarzystwa (od 1924 r.). Został powołany do opracowania harmonogramu prac nad słowiańskim słownictwem technicznym. Przez wiele lat należał do Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego, jako jedyny technik w całej jego historii. W swojej pracy leksykograficznej nawiązywał kontakty z technikami i językoznawcami. Współpracował ze stowarzyszeniami i komisjami terminologicznymi, np. z Komisją Językową Polskiej Akademii Umiejętności, Centralną Komisją Słownictwa Elektrycznego przy Stowarzyszeniu Elektryków Polskich i Komisją Słownictwa Technicznego Akademii Nauk Technicznych w Warszawie. Był członkiem Komisji Terminologicznej Morskiej przy Lidze Morskiej i Rzecznej (do 1936 r.), a potem przy Polskiej Akademii Umiejętności.

Przyczynił się do unormowania terminologii żeglarskiej. W artykule na temat słownictwa żeglarskiego („Język Polski” 1924) wypowiadał się przeciwko dialektyzmom pochodzącym z niemieckiego, jeśli mają one odpowiedniki rodzime.