Szkoła Topografów Wojskowych, w literaturze także Wojskowa Szkoła Topograficzna (ros. Военно-топографическое училище) – rosyjska instytucja edukacyjna, istniejąca w Petersburgu, której ukończenie dawało absolwentom wykształcenie średnie specjalne (wojskowe – oficer topografii).
Historia Jesienią 1822 roku otwarto Petersburską Szkołę Topografów, której celem było uzupełnienie Korpusu Topografów Wojskowych. Od 1832 – Szkoła Topografów, od 1863 – Kolegium Topografów, od 01.08.1867 – Szkoła Topografów Wojskowych (Wojskowa Szkoła Topograficzna). Szkoła składała się z 1 kompanii, liczba podchorążych była niewielka (w 1912 r. – 50 podchorążych), w przededniu wybuchu I wojny światowej – 100 osób. Celem szkoły było szkolenie i przygotowywanie oficerów do korpusu topografów wojskowych w celu opracowywania prac trygonometrycznych, topograficznych i kartograficznych. Studia trwały 3 lata, trzeci kurs był fakultatywny i szkolił oficerów triangulacyjnych. Po wybuchu I wojny światowej szkoła zmieniła cykl nauczania na ośmiomiesięczny. Absolwenci otrzymywali stopień chorążego.