miejsce święte lub święty gaj należący do ludów pierwotnie zamieszkujących tereny Powołża). Cerkiew otrzymała wezwanie Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni (, trb. Wwiedienije wo chram Prieswiatoj Bogorodicy). Arcybiskup Guriasz umieścił w niej kopię Włodzimierskiej Ikony Matki Bożej, która z czasem zaczęła być czczona zarówno przez miejscową ludność rosyjską, jak i przez schrystianizowanych do końca XVIII wieku Czuwaszów jako cudowna i słynąca z wielu łask i nazywana przez nich Toramusz (, z czuwaskiego Турă амăшě, trl. Tură amăšě – Matka Boża).
Drewniana świątynia spłonęła w pożarze w 1649 roku. Około 1657 roku poświęcono nową, kamienną cerkiew krytą dachem namiotowym z pięcioma kopułami, obok której wybudowano dzwonnicę (również zwieńczoną dachem namiotowym). Obiekt był inspirowany starożytnymi greckimi świątyniami. Budowa wnętrza przebiegała zgodnie z klasycznymi kanonami; ołtarz umieszczono na wschodzie, obraz Matki Boskiej na ścianie północnej, obrazy sądu ostatecznego na ścianie zachodniej, a wizerunek Jezusa Chrystusa na ścianie południowej.