Zapas ziemi przeznaczony do parcelacji W celu przeprowadzenia reformy rolnej, w ustawie wskazano sposoby tworzenia zapasów ziemi przeznaczonej do parcelacji. Zapas ziemi był tworzony z zasobów państwowych, jak i prywatnych. Do tych pierwszych zaliczano: grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, w szczególności ziemie stanowiące uprzednio własność b. państw zaborczych, ich rodzin panujących i członków ich rodzin, majątki tzw. martwej ręki czyli głównie dobra Kościoła katolickiego, nieruchomości ziemskie innych kościołów i wyznań, po zasięgnięciu opinii ich prawnych reprezentacji oraz nieruchomości ziemskie innych instytucji publicznych.
Drugą część zapasu ziemi stanowiły nieruchomości ziemskie prywatne. W stosunku do nich ustawa wprowadziła tzw. obowiązek parcelacyjny, którym zostały objęte nadwyżki gruntów rolniczych, nie wyłączając ordynacji, ponad tzw. inne ustawowe normy władania. Dla nieruchomości ziemskich położonych w okręgach przemysłowych i podmiejskich wyznaczono obszar wolny od parcelacji na 60 ha użytków rolnych, na pozostałym zaś obszarze państwa polskiego na 180 ha. Wyróżniono województwa wschodnie granicą 300 ha jako obszar niepodlegający obowiązkowi parcelacyjnemu.