Obszar dla poszczególnych jednostek gospodarczych nie mógł przekraczać 20 ha, natomiast w województwach: pomorskim, białostockim, nowogródzkim, poleskim, wołyńskim oraz wileńskim oraz w powiatach górskich – 35 ha. Natomiast obszar parceli dla:
produkcji ogrodniczo-warzywniczej nie mógł przekroczyć 5 ha, rzemieślniczej wiejskiej nie mógł przekroczyć 2 ha, robotniczej, urzędniczej w miastach i ośrodkach przemysłowych nie mógł przekroczyć 1 ha.
Wsparcie dla powstających gospodarstw rolnych Wsparcie dla nabywców gospodarstw rolnych skierowane było na obszary szczególnie przeludnione i wymagające uzdrowienia stosunków agrarnych. Nabywcami gospodarstw były osoby, których główne zajęcie stanowiła produkcja rolna lub warzywnicza, względnie posiadali odpowiednie kwalifikacje rolnicze. Grunty nabyte na drodze ustawy nie mogły być dzielone, sprzedane czy dzierżawienia, aż do czasu całkowitej spłaty należności.
W ustawie określono wysokość pomocy finansowej dla nabywców gospodarstw. Przy parcelacji rządowej bezrolni nabywcy wpłacali 5% sumy szacunkowej parceli. Z kolei właściciele gospodarstw karłowatych wpłacali 10%, a właściciele gospodarstw samodzielnych 25%.