Dwa dni później dowodzone przez Woyrscha jednostki SS i Ordnungspolizei wyruszyły nad San, gdzie kontynuowały masakry i wysiedlenia Żydów.

Tymczasem od pierwszych dni okupacji władze niemieckie wydawały zarządzenia, które miały na celu wykluczenie będzińskich Żydów z życia gospodarczego oraz ich odizolowanie od reszty społeczeństwa. Z początkiem 1940 roku przystąpiono do usuwania Żydów z centrum miasta i przesiedlania ich do wyznaczonych kwartałów. Powierzchnia tych ostatnich była stopniowo zmniejszana. W maju 1942 roku na obszarze wokół ulicy Modrzejowskiej i Starego Rynku powstało getto (oficjalnie Judenviertel – „dzielnica żydowska”) o charakterze otwartym. W tym samym miesiącu przeprowadzono pierwszą deportację będzińskich Żydów do obozu zagłady Auschwitz-Birkenau. W październiku tegoż roku rozpoczęto przesiedlenie wszystkich Żydów do dwóch ubogich dzielnic na przedmieściach Będzina – Kamionki i Małej Środuli. Proces ten trwał do połowy marca 1943 roku. W sierpniu 1942 roku oraz w maju i czerwcu 1943 roku miały miejsce kolejne deportacje do Auschwitz. 1 sierpnia 1943 roku Niemcy przystąpili do ostatecznej likwidacji będzińskiego getta.