Obiekt był nazywany biblioteką od XIX wieku. Pierwsze prace archeologiczne przeprowadził Wilhelm Dörpfeld i po pożarze agory i kościoła Megale Panagia w 1885 roku. Drugie wykopaliska prowadzili Włosi, a po nich Giannes Meliades i , a także w latach 70. i 80. XX wieku. Od 1987 roku były prowadzone rządowe wykopaliska w części zachodniej.

Zachowały się ruiny, głównie jedna ściana biblioteki. Podjęto się rekonstrukcji zachodniej fasady oraz kolumnady bazyliki w latach 1960–1970, a w latach 1975–1976 zajmowano się odtworzeniem propylonu.

Architektura Budynek znajduje się na skraju agory ateńskiej, w północnej części forum rzymskiego. Został wzniesiony na rzucie prostokąta o wymiarach około 122 na 82 m z wapienia i marmuru pentelickiego (mur zachodni). Od zachodu znajduje się propylon przez niego prowadziło jedyne wejście do wnętrza. Cztery kolumny propylonu wykonano z różowego marmuru frygijskiego, a korynckie kapitele oraz fronton z marmuru pentelickiego. Możliwe, że do budowy wykorzystano także marmur cipollino.